سروده های خفته
ساعت ٦:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/٢٦  

خسرو گلسرخی_خسته تر از همیشه_سروده های خفته

1
 در رودهای جدایی
 ایمان سبز ماست که جاری است
 او می رود در دل مرداب های شهر
 در راه آفتاب
خم می کند بلندی هر سرو سرفراز
2
از خون من بیا بپوش ردایی
 من غرق می شوم
در برودت دعوت
 ای سرزمین من
 ای خوب جاودانه ی برهنه
 قلبت کجای زمین است
 که بادهای همهمه را
 اینک صدا زنم
س در حجره های سکت تپیدن آن ؟
 3
در من همیشه تو بیداری
 ای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من
 در من
 همیشه تو می خوانی هر ناسروده را
 ای چشم های گیاهان مانده
در تن خک
 کجای ریزش باران شرق را
 خواهید دید ؟
 اینک
میان قطره های خون شهیدم
فوج پرندگان سپید
با خویش می برند
 غمنامه ی شگفت اسارت را
 تا برج خون ملتهب بابک خرم
 آن برج بی دفاع
4
این سرزمین من است که می گرید
این سرزمین من است
 که عریان است
باران دگر نیامده چندی است
آن گریه های ابر کجا رفته است ؟
 عریانی کشت زار را
 با خون خویش بپوشان
5
این کاج های بلندست
که در میانه ی جنگل
 عاشقانه می خواند
 ترانه ی سیال سبز پیوستن
 برای مردم شهر
 نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج
اینک برهنه ی تبرست
با سبزی درخت هیاهوست
6
ای سوگوار سبز بهار
 این جامه ی سیاه معلق را
 چگونه پیوندی است
با سرزمین من ؟
 آنکس که سوگوار کرد خک مرا
ایا شکست
در رفت و آمد حمل این همه تاراج ؟
7
این سرزمین من چه بی دریغ بود
که سایه ی مطبوع خویش را
 بر شانه های ذوالکتاف پهن کرد
 و باغ ها میان عطش سوخت
 و از شانه ها طناب گذر مرد
این سرزمین من چه بی دریغ بود
 8
ثقل زمین کجاست ؟
من در کجای جهان ایستاده ام ؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
 ای سرزمین من
 من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟