باز هم
ساعت ٧:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/٢۱  

سیمین بهبهانی_ جای پا از خود گفتن ها_باز هم
1325-1335

بیا بیا که به سر ،‌ باز هم هوای تو دارم
 به سر هوای تو دارم ، به دل وفای تو دارم
مرا سری ست پر از شور و التهاب جوانی
 که آرزوی نثارش به خک پای تو دارم
 چون گل نشسته به خون و چو غنچه بسته دهانم
 چو لاله بر دل خود ، داغ از جفای تو دارم
 بلای جان منت آفرید و کرد اسیرم
شکایت از تو ندارم ، که از خدای تو دارم
 به هجر کرده دلم خو ،‌ طمع ز وصل بریدم
که درد عشق تو را خوشتر از دوای تو دارم
 به خامشی هوس سوختن ، چو شمع نمودم
 به زندگی طلب مردن از برای تو دارم
خطا نکردم و کشتی مرا به تیر نگاهت
عجب ز تیر نشانگیر بی خطای تو دارم
به دام من ، دل شیران شرزه بود فتاده
غزال من !‌ چه شد کنون که سر به پای تو دارم ؟
 نکرد رحم به من گرچه دید تشنه ی وصلم
همیشه این گله زان لعل جانفزای تو دارم
 دلم ز غم پر و جامم ز باده ، جای تو خالی
 که بنگری که چه همصحبتی به جای تو دارم
به پیشت ار چه خموشم ، ولیکن از تو چه پنهان
 که با خیال تو گفتار در خفای تو دارم