دفتر اندیشه
ساعت ٧:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/٢۱  

سیمین بهبهانی_ جای پا از خود گفتن ها_دفتر اندیشه
1325-1335

یار من ،‌ دلدار من ،‌ غمخوار من
 مایه ی امید قلب زار من
دوریت امشب روانم تیره کرد
 لشکر غم را به جانم چیره کرد
 ز آتش اندوه ، جانم پک سوخت
این دل رنجیده ی غمنک سوخت
روزگاری با تو روزی داشتم
در دل از عشق تو سوزی داشتم
چون شد آن ایام نغز دلپسند ؟
چون شدی تو همدم مشکل پسند ؟
 امشب از هر شب جهان زیباترست
 چادر الماس دوزش محشر ست
 گفته ام محشر ، مکن با من ستیز
 آسمان کرده ست گویی رستخیز
رستخیزی بی گزند دواری
محشر زیبایی و افسونگری
از خلال قطعه یی ابر سیاه
نقره پاشان می درخشد قرص ماه
 زیر نور او درختان بلند
 هستشان بر سر مگر سیمین پرند
تار و روشن ،‌شاخه های سرو و بید
همچو قلب من پر از بیم و امید
موج های سبزه از باد شمال
 نقش پردازان امواج خیال
هر طرف ایاتی از خوشحالی است
 زین میان جای تو تنها خالی است
بوی پیچک ها مرا بی تاب کرد
پلک هایم آرزوی خواب کرد
 خواب گفتم ،‌ آه این افسانه بود
 بی تو و دور از تو خوابم کی ربود ؟
 مرغکان با نغمه مستم می کنند
 بی خبر از بود و هستم می کنند
وین نسیم خوش چو غوغا می کند
 دفتر اندیه را وا می کند
دفتر ایام نغز رفته را
خاطرات این دل آشفته را
صفحه صفحه می گشاید در برم
کز گذشت عمر خود یاد آوردم
 دیده ام شب های روشن بی شمار
لیک در خاطر ندارم یادگار
 لحظه یی بهتر از آن هنگام ها
 کز لبانم می گرفتی کام ها